17 lipca 1982 roku zmarł Stanisław Klimowski, wybitny artysta związany z Nowym Wiśniczem. Studiował malarstwo i rzeźbę na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, ucząc się pod okiem znanych mistrzów, takich jak Jacek Malczewski oraz Teodor Axentowicz.
W 1911 roku dołączył do Związku Artystów Plastyków, a swoje prace prezentował m.in. w Pałacu Sztuki. Podczas I wojny światowej był w armii austro-węgierskiej, gdzie tworzył obrazy ukazujące życie frontowe.
Po wojnie, w 1918 roku, ożenił się z Heleną Grenikówną, a dwa lata później osiedlił się w Nowym Wiśniczu. Tam powstała większość jego obrazów, w tym portrety i pejzaże. Klimowski czerpał inspirację z malowniczych zakątków Wiśnicza oraz charakterystycznych elementów architektonicznych, w tym zamku Lubomirskich, który często malował w różnych porach roku.
Lata spędzone w Wiśniczu były dla Klimowskiego niezwykle twórcze. Oprócz własnej twórczości aktywnie angażował się w życie kulturalne. Prowadził amatorski teatr, prowadził wykłady oraz był członkiem lokalnego chóru.
W 1951 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel w Liceum Technik Plastycznych, obecnie znanym jako Liceum Plastyczne im. Jana Matejki. W 1958 roku, po śmierci pierwszej żony, poślubił Bogusławę Iskierkę, a w 1961 roku przeniósł się do Katowic, gdzie zmarł w 1982 roku. Pochowano go na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Prace Klimowskiego znajdują się w zbiorach wielu instytucji, w tym Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie oraz Muzeum Śląskiego w Katowicach. W latach 1992-2010 w Nowym Wiśniczu funkcjonowało Muzeum Biograficzne Stanisława Klimowskiego, utworzone z inicjatywy wdowy oraz syna artysty.
