3 lipca 1944 roku urodził się Stanisław Domański – pedagog, metodyk nauczania muzyki, pianista, dyrygent oraz pasjonat historii. W 1975 roku przeprowadził się z Warszawy do Nowego Wiśnicza z żoną Marią Serafińską-Domańską, gdzie zainicjowali działania mające na celu przywrócenie świetności dworku Koryznówka. W latach 1981-2024 w tym miejscu funkcjonowało Muzeum Pamiątek po Janie Matejce.
Pan Stanisław przez wiele lat uczył muzyki w różnych szkołach, w tym w I Liceum Ogólnokształcącym w Bochni oraz w wiśnickim Liceum Plastycznym. Działał również jako instruktor muzyczny w Gminnym Ośrodku Kultury, prowadząc Zespół Instrumentalny oraz teatrzyk „Promyk”. W latach 1986-1990 pełnił funkcję profesora i wicedyrektora w Państwowej Szkole Muzycznej w Bochni. Był również założycielem i pierwszym dyrygentem Młodzieżowego Chóru „Canon” przy parafii w Nowym Wiśniczu.
Domański był aktywnym członkiem Towarzystwa Miłośników Wiśnicza, gdzie pełnił rolę prezesa od 1999 do 2021 roku. Jako nauczyciel wpłynął na rozwój muzyczny wielu pokoleń młodzieży, zaszczepiając im zamiłowanie do sztuki oraz ducha patriotyzmu. W 2006 roku otrzymał statuetkę Herkulesa Wiśnickiego, przyznawaną osobom zasłużonym dla regionu.
Uroczystość nadania tytułu Honorowego Obywatela Nowego Wiśnicza odbyła się 7 czerwca 2023 roku w Ratuszu Miejskim. Wyróżnienie to uhonorowało wieloletnią pracę pana Domańskiego na rzecz społeczności lokalnej i edukacji muzycznej.
.jpg)
Co ciekawe, 3 lipca to także rocznica pożaru Nowego Wiśnicza w 1863 roku, który przyniósł ogromne zniszczenia w mieście. Pożar rozpoczął się w domku żydowskim koło cmentarza i szybko rozprzestrzenił się, niszcząc budynki wokół rynku, w tym dachy bożnic i ratusza. To tragiczne wydarzenie, dokładnie uwiecznione przez Jana Matejkę, pozostaje ważną częścią historii Nowego Wiśnicza.
W ten sposób, rocznica urodzin Stanisława Domańskiego zbiegła się z pamięcią o wydarzeniach sprzed lat, podkreślając znaczenie lokalnej tradycji i kultury w kształtowaniu tożsamości społeczności.
